Introjekty – cudze zasady, które mieszkają w naszej głowie

Strona główna/Sklep/BLOG/PSYCHOLOGIA/Introjekty – cudze zasady, które mieszkają w naszej głowie


Introjekty – cudze zasady, które mieszkają w naszej głowie

Introjekty to „cudze zdania” i „cudze reguły”, które wchodzą do nas jakby bocznymi drzwiami i zaczynają mówić naszym głosem. Człowiek ma w środku coś w rodzaju wewnętrznego centrum dowodzenia: tam zapadają decyzje, tam rodzą się oceny, tam mieszkają wstyd, duma, ambicja i lęk. Introjekty są jak pieczątki przybite na doświadczenia: „TAK TRZEBA”, „NIE WOLNO”, „NIE PRZESADZAJ”, „BĄDŹ TWARDY / BĄDŹ DZIELNA”, „NIE ZAWIEDŹ”.
Problem nie polega na tym, że zasady istnieją. Problem polega na tym, że wiele z nich jest nieaktualnych, a my nadal według nich żyjemy, jakby wciąż obowiązywały w dawnym domu, dawnej szkole, dawnej relacji.
Introjekt bywa jak stary regulamin wiszący na ścianie firmy, która już zmieniła siedzibę, zespół i cele. Regulamin nadal straszy, mimo że dawno przestał mieć sens.

Czym jest introjekt

W psychologii (m.in. psychodynamicznej i Gestalt) introjekt to zinternalizowana treść pochodząca z zewnątrz: nakaz, zakaz, ocena, przekonanie, czasem cały „pakiet” postawy wobec siebie i świata. Wchłaniamy go bez „przeżucia” – nie sprawdzamy, czy to prawdziwe, życiodajne i adekwatne do naszego dorosłego życia.
Dziecko wchłania szybciej, bo jego priorytetem jest przetrwanie i utrzymanie więzi. Jeśli w domu słyszy: „Nie płacz”, to nie analizuje. Uczy się: „Moje emocje są problemem”.

Skąd biorą się introjekty

Najczęściej z relacji i środowisk, które miały władzę: dom rodzinny, szkoła, grupa rówieśnicza, kultura, religia, a później także praca i związki. W DDA/DDD introjekty powstają szczególnie łatwo, bo system rodzinny bywa oparty na napięciu, nieprzewidywalności i roli „kogoś, kto trzyma pion”.
Wtedy introjekty stają się narzędziem przetrwania:
  • pomagają „czytać atmosferę”,
  • ograniczają spontaniczność (żeby nie prowokować konfliktu),
  • uczą kontroli (żeby chaos nie zalał),
  • wymuszają lojalność (żeby nie stracić przynależności).
To, co kiedyś chroniło, w dorosłości często zaczyna więzić.

Jak introjekty działają w dorosłości

Introjekty działają jak autopilot: nie pytają o twoje uczucia i potrzeby, tylko ogłaszają wyrok. Najczęściej mają formę:
  • wewnętrznego krytyka („Znowu zawaliłeś / znowu zawaliłaś”),
  • przymusu („muszę”, „powinienem/powinnam”, „nie wypada”),
  • zakazu („nie mów”, „nie proś”, „nie odpoczywaj”),
  • wstydu („co z tobą nie tak?”),
  • lęku przed konsekwencją („jak odmówię, zostanę odrzucony/odrzucona”).
Skutek: człowiek może być bardzo dzielny, odpowiedzialny i skuteczny… a jednocześnie nie umieć odetchnąć, poprosić o wsparcie, postawić granicy ani poczuć, że „już wystarczy”.

Lista typowych introjektów w DDA/DDD (u kobiet i u mężczyzn)

Poniżej są hasła, które często pojawiają się w historii DDA/DDD.

1) „Nie rób problemu. Nie przesadzaj.”

  • Funkcja kiedyś: nie prowokować wybuchu, nie dokładać rodzicowi/rodzinie.
  • Cena dziś: tłumienie emocji, trudność w stawianiu granic, somatyzacja, narastanie napięcia.
  • Aktualizacja: „Mogę zauważyć, co czuję, i nazwać to spokojnie. Moje emocje niosą informację.”

2) „Bądź grzeczny/grzeczna. Nie odzywaj się.”

  • Funkcja: przetrwać w domu, gdzie głos dziecka był karany lub wyśmiewany.
  • Cena: lęk przed konfliktem, uległość, trudność z negocjowaniem w relacjach i pracy.
  • Aktualizacja: „Mój głos jest ważny. Mogę mówić jasno i z szacunkiem.”

3) „Musisz zasłużyć.”

  • Funkcja: zdobyć uwagę, akceptację, względny spokój.
  • Cena: perfekcjonizm, pracoholizm, wstyd przy odpoczynku.
  • Aktualizacja: „Moja wartość nie zależy od wyników. Odpoczynek jest częścią dbania o siebie.”

4) „Najpierw inni.”

  • Funkcja: utrzymać rodzinę w całości, zminimalizować ryzyko eskalacji.
  • Cena: zaniedbywanie siebie, „ratownictwo”, wypalenie, relacje oparte na nierównowadze.
  • Aktualizacja: „Mogę dbać o innych, nie rezygnując z siebie. Moje potrzeby też się liczą.”

5) „Nie ufaj. Polegaj tylko na sobie.”

  • Funkcja: chronić przed rozczarowaniem, zdradą, niespójnością dorosłych.
  • Cena: izolacja, trudność w bliskości, kontrola jako substytut bezpieczeństwa.
  • Aktualizacja: „Zaufanie buduje się stopniowo. Mogę wybierać ludzi i sprawdzać, a nie skakać na oślep.”

6) „Emocje są słabością.”

  • Funkcja: nie zostać zranionym, nie być celem kpin lub ataku.
  • Cena: odcięcie od siebie, wybuchy po czasie, chłód w relacjach, trudność z empatią wobec siebie.
  • Aktualizacja: „Emocje są informacją. Mogę je regulować, nie wypierając.”

7) „Jak nie dopilnujesz, będzie katastrofa.”

  • Funkcja: kontrola chaosu, zapobieganie awanturom, ratowanie systemu.
  • Cena: przewlekłe napięcie, nadodpowiedzialność, bezsenność, mikrozarządzanie wszystkim.
  • Aktualizacja: „Nie muszę dźwigać całego świata. Mogę odpuszczać małymi krokami.”

8) „Nie mów, co się dzieje w domu.”

  • Funkcja: lojalność, ochrona rodziny przed konsekwencjami i wstydem.
  • Cena: samotność, zamrożenie, trudność w proszeniu o pomoc, życie w sekrecie.
  • Aktualizacja: „Mam prawo szukać wsparcia. Mówienie prawdy nie jest zdradą.”

9) „Twoje potrzeby są za duże.”

  • Funkcja: nie obciążać opiekunów, nie „dokładać”.
  • Cena: minimalizowanie siebie, wybieranie relacji, gdzie dostaje się mało.
  • Aktualizacja: „Moje potrzeby są ludzkie. Mogę prosić i sprawdzać, kto potrafi odpowiedzieć.”

10) „Wstydź się.”

  • Funkcja: utrzymać dyscyplinę w domu bez realnego wsparcia; wstyd jako „smycz”.
  • Cena: chroniczny wstyd, poczucie wadliwości, samokrytyka.
  • Aktualizacja: „Wstyd nie jest kompasem moralnym. Mogę uczyć się przez odpowiedzialność, nie przez upokorzenie.”

11) „Miłość to poświęcenie i cierpienie.”

  • Funkcja: racjonalizacja bólu w rodzinie; nadanie sensu temu, co trudne.
  • Cena: tolerowanie przemocy, branie na siebie winy, trwanie „bo tak trzeba”.
  • Aktualizacja: „Miłość to także bezpieczeństwo, szacunek i wzajemność.”

12) „Jak pokażesz słabość, wykorzystają to.”

  • Funkcja: ochrona przed atakiem, szyderstwem, zawstydzaniem.
  • Cena: pancerz, trudność w bliskości, samotność emocjonalna.
  • Aktualizacja: „Wrażliwość pokazuję selektywnie. Mogę wybierać ludzi godnych zaufania.”

Jak rozpoznać introjekt u siebie

Zwróć uwagę na język:
  • „muszę”, „powinienem/powinnam”, „trzeba”, „nie wypada”
    oraz na to, że za złamanie reguły pojawia się nieproporcjonalna kara emocjonalna: wstyd, panika, poczucie winy.
Dobre pytania:
  • Czyj to jest głos? Od kogo to mam?
  • Czy ta zasada służy mojemu życiu dziś, czy mojemu przetrwaniu wtedy?
  • Czy to jest elastyczne, czy absolutne?
  • Jaką cenę płacę za posłuszeństwo?

Co robić z introjektem: „przeżuć” go, zamiast w niego wierzyć

Celem nie jest bunt. Celem jest odzyskanie wyboru.
  1. Nazwij głos: „To jest mój wewnętrzny krytyk / głos domu / głos szkoły.”
  2. Oddziel od tożsamości: to nie „ja”, to „we mnie”.
  3. Zobacz funkcję: przed czym to miało chronić?
  4. Sprawdź koszt: co tracę, gdy żyję według tej zasady?
  5. Stwórz dorosłą aktualizację: zdanie prawdziwe dziś.
  6. Zrób mikro-krok: małe zachowanie wbrew staremu przymusowi (np. jedna prośba o pomoc, jedna odmowa, 20 minut odpoczynku bez tłumaczenia się).
To jak aktualizacja systemu w telefonie. Stary system działał, ale dziś zacina aplikacje, pożera baterię i wysyła fałszywe alarmy. Aktualizacja nie kasuje historii. Ona przywraca sprawność.

Krótkie ćwiczenie

Wybierz jedno zdanie, które często słyszysz w środku, np. „Nie przesadzaj”.
  1. Kiedy to słyszę, moje ciało reaguje tak: …
  2. To zdanie miało mnie uchronić przed: …
  3. Cena, którą płacę dziś, to: …
  4. Moja dorosła wersja tego zdania: …
  5. Jeden mały krok na ten tydzień: …
  • Moje konto
  • Śledź zamówienia
  • Koszyk
Wyświetl ceny w:PLN
Przejdź do treści głównej
Centrum Edukacji i Terapii ARTIZO.pl
Menu
Menu
O firmie
Kontakt
Warunki umowyPolityka prywatnościInformacje o wysyłce i platnośćiZasady zwrotuO nasZgłoś nadużycie
Wykonano przy użyciu Wykonano przy użyciu