
Introjekty – cudze zasady, które mieszkają w naszej głowie
Introjekty to „cudze zdania” i „cudze reguły”, które wchodzą do nas jakby bocznymi drzwiami i zaczynają mówić naszym głosem. Człowiek ma w środku coś w rodzaju wewnętrznego centrum dowodzenia: tam zapadają decyzje, tam rodzą się oceny, tam mieszkają wstyd, duma, ambicja i lęk. Introjekty są jak pieczątki przybite na doświadczenia: „TAK TRZEBA”, „NIE WOLNO”, „NIE PRZESADZAJ”, „BĄDŹ TWARDY / BĄDŹ DZIELNA”, „NIE ZAWIEDŹ”.
Problem nie polega na tym, że zasady istnieją. Problem polega na tym, że wiele z nich jest nieaktualnych, a my nadal według nich żyjemy, jakby wciąż obowiązywały w dawnym domu, dawnej szkole, dawnej relacji.
Introjekt bywa jak stary regulamin wiszący na ścianie firmy, która już zmieniła siedzibę, zespół i cele. Regulamin nadal straszy, mimo że dawno przestał mieć sens.
Czym jest introjekt
W psychologii (m.in. psychodynamicznej i Gestalt) introjekt to zinternalizowana treść pochodząca z zewnątrz: nakaz, zakaz, ocena, przekonanie, czasem cały „pakiet” postawy wobec siebie i świata. Wchłaniamy go bez „przeżucia” – nie sprawdzamy, czy to prawdziwe, życiodajne i adekwatne do naszego dorosłego życia.
Dziecko wchłania szybciej, bo jego priorytetem jest przetrwanie i utrzymanie więzi. Jeśli w domu słyszy: „Nie płacz”, to nie analizuje. Uczy się: „Moje emocje są problemem”.
Skąd biorą się introjekty
Najczęściej z relacji i środowisk, które miały władzę: dom rodzinny, szkoła, grupa rówieśnicza, kultura, religia, a później także praca i związki. W DDA/DDD introjekty powstają szczególnie łatwo, bo system rodzinny bywa oparty na napięciu, nieprzewidywalności i roli „kogoś, kto trzyma pion”.
Wtedy introjekty stają się narzędziem przetrwania:
-
pomagają „czytać atmosferę”,
-
ograniczają spontaniczność (żeby nie prowokować konfliktu),
-
uczą kontroli (żeby chaos nie zalał),
-
wymuszają lojalność (żeby nie stracić przynależności).
To, co kiedyś chroniło, w dorosłości często zaczyna więzić.
Jak introjekty działają w dorosłości
Introjekty działają jak autopilot: nie pytają o twoje uczucia i potrzeby, tylko ogłaszają wyrok. Najczęściej mają formę:
-
wewnętrznego krytyka („Znowu zawaliłeś / znowu zawaliłaś”),
-
przymusu („muszę”, „powinienem/powinnam”, „nie wypada”),
-
zakazu („nie mów”, „nie proś”, „nie odpoczywaj”),
-
wstydu („co z tobą nie tak?”),
-
lęku przed konsekwencją („jak odmówię, zostanę odrzucony/odrzucona”).
Skutek: człowiek może być bardzo dzielny, odpowiedzialny i skuteczny… a jednocześnie nie umieć odetchnąć, poprosić o wsparcie, postawić granicy ani poczuć, że „już wystarczy”.
Lista typowych introjektów w DDA/DDD (u kobiet i u mężczyzn)
Poniżej są hasła, które często pojawiają się w historii DDA/DDD.
1) „Nie rób problemu. Nie przesadzaj.”
-
Funkcja kiedyś: nie prowokować wybuchu, nie dokładać rodzicowi/rodzinie.
-
Cena dziś: tłumienie emocji, trudność w stawianiu granic, somatyzacja, narastanie napięcia.
-
Aktualizacja: „Mogę zauważyć, co czuję, i nazwać to spokojnie. Moje emocje niosą informację.”
2) „Bądź grzeczny/grzeczna. Nie odzywaj się.”
-
Funkcja: przetrwać w domu, gdzie głos dziecka był karany lub wyśmiewany.
-
Cena: lęk przed konfliktem, uległość, trudność z negocjowaniem w relacjach i pracy.
-
Aktualizacja: „Mój głos jest ważny. Mogę mówić jasno i z szacunkiem.”
3) „Musisz zasłużyć.”
-
Funkcja: zdobyć uwagę, akceptację, względny spokój.
-
Cena: perfekcjonizm, pracoholizm, wstyd przy odpoczynku.
-
Aktualizacja: „Moja wartość nie zależy od wyników. Odpoczynek jest częścią dbania o siebie.”
4) „Najpierw inni.”
-
Funkcja: utrzymać rodzinę w całości, zminimalizować ryzyko eskalacji.
-
Cena: zaniedbywanie siebie, „ratownictwo”, wypalenie, relacje oparte na nierównowadze.
-
Aktualizacja: „Mogę dbać o innych, nie rezygnując z siebie. Moje potrzeby też się liczą.”
5) „Nie ufaj. Polegaj tylko na sobie.”
-
Funkcja: chronić przed rozczarowaniem, zdradą, niespójnością dorosłych.
-
Cena: izolacja, trudność w bliskości, kontrola jako substytut bezpieczeństwa.
-
Aktualizacja: „Zaufanie buduje się stopniowo. Mogę wybierać ludzi i sprawdzać, a nie skakać na oślep.”
6) „Emocje są słabością.”
-
Funkcja: nie zostać zranionym, nie być celem kpin lub ataku.
-
Cena: odcięcie od siebie, wybuchy po czasie, chłód w relacjach, trudność z empatią wobec siebie.
-
Aktualizacja: „Emocje są informacją. Mogę je regulować, nie wypierając.”
7) „Jak nie dopilnujesz, będzie katastrofa.”
-
Funkcja: kontrola chaosu, zapobieganie awanturom, ratowanie systemu.
-
Cena: przewlekłe napięcie, nadodpowiedzialność, bezsenność, mikrozarządzanie wszystkim.
-
Aktualizacja: „Nie muszę dźwigać całego świata. Mogę odpuszczać małymi krokami.”
8) „Nie mów, co się dzieje w domu.”
-
Funkcja: lojalność, ochrona rodziny przed konsekwencjami i wstydem.
-
Cena: samotność, zamrożenie, trudność w proszeniu o pomoc, życie w sekrecie.
-
Aktualizacja: „Mam prawo szukać wsparcia. Mówienie prawdy nie jest zdradą.”
9) „Twoje potrzeby są za duże.”
-
Funkcja: nie obciążać opiekunów, nie „dokładać”.
-
Cena: minimalizowanie siebie, wybieranie relacji, gdzie dostaje się mało.
-
Aktualizacja: „Moje potrzeby są ludzkie. Mogę prosić i sprawdzać, kto potrafi odpowiedzieć.”
10) „Wstydź się.”
-
Funkcja: utrzymać dyscyplinę w domu bez realnego wsparcia; wstyd jako „smycz”.
-
Cena: chroniczny wstyd, poczucie wadliwości, samokrytyka.
-
Aktualizacja: „Wstyd nie jest kompasem moralnym. Mogę uczyć się przez odpowiedzialność, nie przez upokorzenie.”
11) „Miłość to poświęcenie i cierpienie.”
-
Funkcja: racjonalizacja bólu w rodzinie; nadanie sensu temu, co trudne.
-
Cena: tolerowanie przemocy, branie na siebie winy, trwanie „bo tak trzeba”.
-
Aktualizacja: „Miłość to także bezpieczeństwo, szacunek i wzajemność.”
12) „Jak pokażesz słabość, wykorzystają to.”
-
Funkcja: ochrona przed atakiem, szyderstwem, zawstydzaniem.
-
Cena: pancerz, trudność w bliskości, samotność emocjonalna.
-
Aktualizacja: „Wrażliwość pokazuję selektywnie. Mogę wybierać ludzi godnych zaufania.”
Jak rozpoznać introjekt u siebie
Zwróć uwagę na język:
-
„muszę”, „powinienem/powinnam”, „trzeba”, „nie wypada”
oraz na to, że za złamanie reguły pojawia się nieproporcjonalna kara emocjonalna: wstyd, panika, poczucie winy.
Dobre pytania:
-
Czyj to jest głos? Od kogo to mam?
-
Czy ta zasada służy mojemu życiu dziś, czy mojemu przetrwaniu wtedy?
-
Czy to jest elastyczne, czy absolutne?
-
Jaką cenę płacę za posłuszeństwo?
Co robić z introjektem: „przeżuć” go, zamiast w niego wierzyć
Celem nie jest bunt. Celem jest odzyskanie wyboru.
-
Nazwij głos: „To jest mój wewnętrzny krytyk / głos domu / głos szkoły.”
-
Oddziel od tożsamości: to nie „ja”, to „we mnie”.
-
Zobacz funkcję: przed czym to miało chronić?
-
Sprawdź koszt: co tracę, gdy żyję według tej zasady?
-
Stwórz dorosłą aktualizację: zdanie prawdziwe dziś.
-
Zrób mikro-krok: małe zachowanie wbrew staremu przymusowi (np. jedna prośba o pomoc, jedna odmowa, 20 minut odpoczynku bez tłumaczenia się).
To jak aktualizacja systemu w telefonie. Stary system działał, ale dziś zacina aplikacje, pożera baterię i wysyła fałszywe alarmy. Aktualizacja nie kasuje historii. Ona przywraca sprawność.
Krótkie ćwiczenie
Wybierz jedno zdanie, które często słyszysz w środku, np. „Nie przesadzaj”.
-
Kiedy to słyszę, moje ciało reaguje tak: …
-
To zdanie miało mnie uchronić przed: …
-
Cena, którą płacę dziś, to: …
-
Moja dorosła wersja tego zdania: …
-
Jeden mały krok na ten tydzień: …